Rak penisa to zachorowanie o relatywnie niskiej częstotliwości występowania. Na Słowacji oraz także w Europie stanowi 0,5-1% zachorowań śmiertelnych mężczyzny. Zachorowanie to dotyczy mężczyzn w starszym wieku z maksimum częstotliwości występowania w wieku od 60 do 80 roku życia. Ilość przypadków raka penisa zależy od położenia geograficznego. W niektórych krajach Azji, Afryki i Ameryki Południowej rak penisa stanowi 10-20% wszystkich typów raków u mężczyzn. Jego występowanie zależy przede wszystkim od nawyków społeczności danego kraju. Dotyka on w większości mężczyzn z niższych socjalnie warstw społecznych. Do czynników ryzyka należy wąski napletek (fimoza) z nagromadzeniem wymazu pod napletkiem (smegmy), następnie chroniczne zapalenie napletka penisa (balanitida), niedostateczna higiena oraz nadużycie nikotyny. W wyniku niedostatecznej higieny genitaliów dochodzi do gromadzenia się smegmy, następnie jej rozkładu przy jednoczesnym powstawaniu składników uznawanych za rakotwórcze. Obrzezanie uznaje się za działanie prewencyjne dla raka penisa, ale ma znaczenie jedynie gdy wykonane było w dzieciństwie. Do dalszych czynników ryzyka należą infekcje wywoływane przez wirus brodawczaka ludzkiego o wysokim ryzyku, głównie przez typ 16 i 18, a także infekcja, którą wywołuje cytomegalowirus. Nowotwór obejmuje przede wszystkim żołądź penisa (glans penis). Diagnoza raka penisa może wynikać ze stwierdzenia miejscowego – konieczne jest badanie cytologiczne i histologiczne. Ultrasonografia i rezonans magnetyczny pozwolą na określenie stopnia inwazyjności na przyległe organy. Należy przebadać węzły chłonne. Terapię przeprowadzają specjaliści przy czym zwykle starają się o zachowanie penisa oraz jego funkcji. W terapii wykorzystuje się laser, krioterapię, miejscowe wycięcie, radioterapię, chemioterapię miejscową oraz całkowite usunięcie guzków. Przy bardziej rozległym obszarze występowania konieczna jest częściowa lub całkowita amputacja penisa.

Wiele badań koncentruje się na prawdopodobnych działaniach przeciwnowotworowych niektórych składników zawartych w owocach i warzywach. Jednym z takich składników jest Indol-3-karbinol, który znajduje się w brokułach, kapuście oraz innych roślinach krzyżowych. Indol-3-karbinol (I3C) może dobrze wpływać na pozytywną reakcję organizmu człowieka na zachorowania wywoływane przez brodawczaka ludzkiego. Produkt przyczynia się do zmniejszenia aktywności białek charakterystycznych dla infekcji wywołanych przez wirus brodawczaka ludzkiego. Indol-3-karbinol (I3C) pomaga w hamowaniu wzrostu komórek guzowych i wspomaga programowane obumieranie komórek guzowych oraz zmienionych przez wirus brodawczaka ludzkiego.